ماشین‌های بدون راننده: آیا ما آماده هستیم؟

علت اصلی تصادف‌ها خطا‌های انسانی‌ است. اما مرتب سازی این چالش‌های علمی‌ ماشین‌های بدون راننده به ما کمک می‌کند تا نصف مشکل را حل نمائیم.

مرسدس F 015 ، وسیله‌ای لوکس قابل حرکت، تحسین حضار تمام نمایشگاه‌های ماشین در سراسر جهان را بر انگیخته است. این یک ماشین تجملی لوکس معمولی‌ نیست. هیچ پنجره ندارد. و تمام دیوار‌ها با صفحه‌های نمایش پر شده است. اما مهم تر از همه، راننده میتواند انتخاب کند از زمانی‌ لذت ببرد که خودرو اتوماتیک رانندگی‌ می‌کند.

این ماشین یک تصور کلی‌ می‌باشد، و کسی‌ نمی‌داند که چه وقت این خودرو‌ها در خیابان‌ها استفاده خواهند شد، اما حرکت مرسدس نشان داد که تعداد بیشتری از سازندگان خودرو مانند audi, tesla ، nissan یا ford در ذهن خود آینده از ماشین‌های بدون راننده میپرورانند و بر روی آن سرمایه گذاری علمی‌ میکنند.

آنان تنها نیستند. شرکت گوگل، غول تکنولوژی silicon valley قول داده است که تا سال ۲۰۲۰ خودرو‌های بدون راننده رایج خواهند شد. گوگل به طور مداوم آزمایش‌های خود را در پیرامون تصور خودرو‌های بدون راننده انجام میدهد، و تا به امروز خودرو‌های اتوماتیک گوگل بیش از ۱ میلیون مایل را در خیابان‌های آمریکا پیموده اند، و همان گونه که مراحل قانونی طی‌ شده است به زودی در انگلستان شاهد عبور این خودرو‌ها خواهیم بود.

دلیل‌های بسیاری وجود دارد که این خودرو‌ها میتوانند به ما بهره برسانند. اندازه گیری‌ها نشان داده است که بیش از ۹۰% تصادف‌های رانندگی‌ خطای راننده‌ها می‌باشد، رقمی‌ که صنعت امید دارد که خودرو‌های بدون راننده به کمک تفکر منطقی‌ ربات‌ها کاهش دهند . عبور و مرور کاربردی تر خواهد شد و این شیوه رانندگی‌ اقتصادی در محیط زندگی‌ میتواند از استرس ما بکاهد.

ما راه زیادی باقی‌ مانده است تا خودرو‌های بدون راننده وارد بازار شوند. جدا از چالش‌های مهندسی‌ و نگرانی‌های امنیتی، بنابر حرف john mcCarthy رهبر فنّی شرکت atkins, ما به جواب چند سوال اساسی‌ نیاز داریم : تکنولوژی، ارتباط بین نظام و امنیت بسیار مهم است، اما ارتباط متقابل ما با تکنولوژی مهم تر است. ما نمیدانیم که مردم چگونه مانند یک مسافر عمل میکنند، آیا آنان از اینکه کنترل خود را به ماشین میدهند خشنود خواهند بود؟

ایده رانندگی‌ اتوماتیک خودرو چیز جدیدی نیست. در سال ۱۹۶۰ محققان حمل و نقل در berkshire یک citroen DS ساختند که قادر بود بدون راننده کار کند. به طوری که یک سلسله‌ از کابل‌های مغناطیسی‌ جاسازی شده در جاده را دنبال کند. بعد از آن ، با تکامل یافتن صنعت به تدریج بعضی‌ از عناصر مانند پارک کردن را به این نوع خودرو‌ها اضافه شد. تکنولوژی مانند کامپیوتر‌ها به مدت چند دهه است که به وجود آماده اند. در این زمان‌های اخیر این تکنولوژی به ما کمک کرده است تا به بسیاری از رشد‌ها و پیشرفت‌های علمی‌ برسیم. مانند ردیابی به کمک gps یا کمک کننده اتوماتیک راننده و بسیاری دیگر.

مشکلات و دورهٔ مشکلات در طی‌ خودرو‌های بدون راننده

ساختن یک عملکرد امن برای خودرو‌های بدون سرنشین اساس‌های مهندسی خودرو‌های امروزه را به چالش می‌کشد. طراحی‌های خودرو‌های صنعتی‌ تاممان در مورد این است که راننده خودروی خود را به طور کامل کنترل کند. تمام علائم راهنمایی‌ و رانندگی‌ بر راننده تمرکز دارند. عوض کردن همه این‌ها تکلیفی بزرگ است.

اگر ما بخواهیم به این خودرو‌ها روی بیاوریم، ابتدا باید با بسیاری از مشکلات قانونی روی به روی شویم. در گزارشی گفت شده است دولت انگلستان هدف‌های خود را به گونه‌ تنظیم کرده تا قلمری برای این ماشین‌های بدون راننده تهیه کند. سرمایه گذاری هزینه‌ای به مقدار ۱۰ پوند توسط شرکت نو آوری انگلستان ۴ خودرو را در سراسر کشور مورد حمایت قرار میدهد. هدف این پروژه‌‌ها این نیست که تکنولوژی جدید به وجود آید، بلکه هدف آن است که جنبه‌های این خودرو را بر جامعه و شخصیت‌ها درک شود.

یکی‌ از چالش‌های کلیدی که هر تیم‌ سازنده این خودرو‌ها با این روبرو است، ساخت یک محیط امن برای آزمایش این خودرو‌ها می‌باشد، در حالی‌ که انگلستان تصمیم گرفته تا چنین محیطی‌ را طراحی کند. مانند محیط‌های مسابقه‌ای که برای ماشین‌های اسپرت انجام میشود که شامل چالش بر انگیز‌ترین مسیر‌ها هستند. بعضی‌ از این ماشین‌ها مجهز به یک شبیه ساز هستند که آن هارا در طی‌ مسیر راهنمایی‌ می‌کند و هزینه‌ای اندک دارد. این محیط‌های در حال ساخت قرار است قرار است به عنوان محل آزمایش خودرو‌های بدون راننده استفاده شوند. محیط‌ها به طوری واقعی‌ باید باشند که کامپیوتر باور کند که در یک محیط واقعی‌ در حال حرکت است. یعنی‌ نیاز به ساخت شبیه سازی قوی تر شبیه ساز ماشین‌های اسپرت.

یکی‌ از بزرگترین نگرانی‌ها این است که این ماشین‌ها چگونه با اتفاقات غیر قابل انتظار برخورد میکنند. اتّفاقاتی یا شرایطی که غیر قابل پیشبینی‌ هستند. شبیه سازی که هم اکنون در حل ساخت می‌باشد میتواند محیط‌های غیر طبیعی یا نادر را طراحی کند تا به ما کمک کند که ماشین‌ها چگونه به این اتفاقات واکنش خواهند داد. چه واکنشی میان اجزای ماشین یا اتفاقی که بین ارتباط ماشین با بقیه خودرو‌ها میفتد

این محیط آزمایش همچنین برای فهمیدن رابطه انسان و خودرو نیز طراحی میشود. این محیط کمک می‌کند تا محققان دریابند که چگونه سرنشینان خودرو با شرایطی کنار خواهند آمد که خودرو به جای آنان تصمیم گیری می‌کند. این تحقیق همچنین در مورد واکنش کسانی‌ که از خودرو استفاده نمیکنند را به خودرو‌های بدون سرنشین توضیح میدهد. اینکه آیا سازشگرانه کنار هم در رفت و آمد خواهند بود یا مشکلاتی پیش خواهد آمد؟

یک محیط آزمایش واقعیی‌ تنها بخشی از پروژه‌ است، و یک تیم سازنده در نهایت تصمیم دارد که این خودرو‌ها را در خیابان‌های بریستول تا سال ۲۰۱۶ آزمایش کند. اما بعضی‌ از تیم‌‌های دیگر مشتاق هستند که از یک محیط آزمایشی‌ استفاده کنند، جایی‌ که بتوانند اطلاعات و تجربه‌های خود را به اشتراک بگذارند. محیطی‌ که تمام سازندگان خودرو‌های بدون سرنشین دنیا را جذب کنند.

در یکی‌ از پروژه‌‌های دیگر نوع آوری انگلستان ، خیابان‌های گیرینویچ به زودی از سر و صدای ماشین‌های سالم که خروجی‌های مضر ندارند پر خواهد شد. کمی‌ بعد از شروعی سال ، محیط حمل و نقل اتوماتیک گیرینویچ آماده امتحان گیری از خودرو‌های بدون سرنشین میشود که مسافران را به نقاط مختلف میبرد. تیم‌ آزمایش کننده این خودرو‌ها برای این امتحان از ماشین‌های کوچک استفاده خواهد کرد تا ببیند مردم چه واکنشی به آن‌ها خواهند داد.

یکی‌ از چالش‌های دیگری که سازندگان با آنها روبرو هستند این است که ثابت کنند که تکنولوژی امن است و با انسان‌ها میتواند در تعامل باشد. این خودرو‌ها باید به گونه‌ای طراحی شوند که امنیت آنها در درجه اول باشد و طوری حفاظت شوند که دسترسی‌‌های غیر قانونی به آنها ممکن نشود.

نشانه گذاری جاده ها

اما آزمایش‌ها و امتحانات با پارامتر‌های کنترل شده صورت میگیرند و محققان به کمک متغیر‌های قابل کنترل این آزمایش‌ها را طراحی میکنند. اگر یکی‌ از این خودرو‌ها قرار باشد در یک جاده واقعیی‌ استفاده شود چالش بزرگ آن است که یک سیستم جهت یابی‌ استفاده کند که بتواند خودرو را در محیط‌های مختلف هدایت کند

خودرو‌های بدون راننده به چیزی دقیق تر از gps‌های دوبعدی نظیر آنچه که استفاده می‌کنیم دارند. یکی‌ از توسعه دهندگان این نقش‌های سه‌بعدی تشخیص داده است که این تکنولوژی به شدت برای خودرو‌های بدون راننده ضروری است تا آنان را در امان نگاه دارند و عملکرد خوبی ارائه دهد.

یکی‌ از ایده‌های به کار رفته استفاده از یک سنسور حرکتی‌ است که که فاصله هارا با لیزر‌های حرکت کننده اندازه‌گیری می‌کند. این ایده هزینه زیادی در بر خواهد داشت ولی‌ استفاده از آن در این خودرو‌ها بسیار ضروری است. به طوری که حتی چند سانتی متر اشتباه در اندازه‌گیری میتواند موجب مرگ شود.

این مدل‌های HD از نقش‌های جاده‌های زمینی‌ منتهی‌ به شماری از خطوط و اندازه جاده‌ها و انحنای آنها میشود.این ماشین‌ها به صورت اتوماتیک میتوانند بیش از ده هزار علامت جادهای را در کشور‌های مختلف شناسایی کنند. این نشان گذاری‌ها به خوبی اندازه‌گیری و محاسبه شده اند به طوری که ماشین‌ها بتوانند آن هارا درک کنند و تفسیر نمایند

این نقشه‌های سه‌بعدی به طرز حیرت انگیزی بسیار دقیق طراحی شده اند که ۱۰ برابر دقیق تر از نقش‌های دوبعدی هستند. توجه شود که نقشه‌های دوبعدی تا یک متر خطای اندازه‌گیری دارند که در نقشه سه‌بعدی به حداکثر ۱۰ سانتی متر می‌رسد

برای سفر امن در خیابان ها، وضعیت آب و هوا نیز به نقشه اعمال میشود تا نقشه کاملا واقعیی‌ باشد. همه این اطلاعات از جمله اطلاعات ترافیک نیاز دارند تا هر لحظه به روز شوند تا خودرو را قادر سازند که به تغییرات محیط در همان لحظه واکنش نشان دهد. اگر جاده در حال تغییر است یا در میزان ترافیک یک جاده تغییری دارد ایجاد میشود، نقشه باید بتواند خودرو را آگاه کند.

این تکنولوژی تماماً در باره ساختن یک نقشه بسیار دقیق از محیط‌های مختلف نیست.این تکنولوژی باید هوش و درکی برای خودرو فراهم سازد که بتواند تصمیم درست بگیرد. به عنوان مثل، وجود علامت حداکثر سرعت تا ۶۰ کیلومتر بر ساعت، دلیل نمی‌شود که خودرو در انحنا‌های جاده نیز با این سرعت عبور کند

مشکل دیگری که در سر راه قرار دارد داده‌ها هستند. تکنولوژی حسگر‌ها و نقشه خودرو‌های بدون سرنشین نیاز به حجم عظیمی‌ از داده‌ها دارند. اگر از جنبه دیگر به آن نگاه کنیم،این خودرو‌ها در آینده تبدیل به سوپر کامپیوتر‌ها خواهند شد

خودرو‌های بدون راننده کنونی حدود ۴ یا ۵ دوربین دارند که ۲ مگاپیکسل هستند. هر کدام داده هارا به یک پردازنده تا ۶۰ بار در ثانیه ارسال میکنند. هر کدام از این داده‌ها نیاز دارند تا آنالیز شوند و مورد پردازش قرار بگیرند. همچنین این داده‌ها باید با سرویس‌های ابری مبادله شوند که حجم آن‌ها به چندین ترابایت بر ثانیه خواهد رسید.

برای اینکه چنین حجم عظیمی‌ از اطلاعات مدیریت شوند، تیم‌ سانتو در حل ساختن کامپیوتری بسیار قدرتمند است که محیطی‌ محدود را مدیریت کند. تیم‌ طراحی این سوپر کامپیوتر می‌گوید: ما دنبال ساخت پردازنده‌ای در ابعاد بسیار کوچک هستیم که نیروی هدر رفته را کاهش دهد. این یک چالش باور نکردنی است که میتواند از وسیله‌ای بسیار کوچک، قدرت زیادی را تولید کند.

نگرانی‌های امنیتی

ساخت نقشه‌های بسیار دقیق، و پردازش کردن این حجم داده ها، وظیفه‌ای اساسی‌ در جهت ساخت این خودرو‌ها هستند تا آنان را بی‌ خطر کنند، اما آیا به این خودرو‌ها امنیت می‌بخشند؟

به طور سنتی‌، صنعت خودرو تمرکز خود را بر iso ۲۶۲۶۲ گذشته است که توسط سازمان جهانی استاندارد سازی به آنان داده شده است که سیستم‌های الکترونیکی ماشین‌ها باید توسط این سازمان مورد تأیید قرار بگیرند. اقدامات در جهت خودرو‌های بدون راننده با شکست‌های روبرو بوده است، اما بنابر سانتو، صنعت به آرامی با این شکست‌های سیستمی‌ برخورد کرده است که تاثیر مستقیم بر خودرو‌ها داشته اند.به طور موثر یک خودروی بدون راننده نیاز دارند تا مداوم در شبکه باشد که همین باعث میشود احتمال هک شدن و نفوذ امنیتی در آن بالا برود.تا چه حد ما میتوانیم مانع این نفوذ بشویم، یا چه اتفاقی میفتد اگر یکی‌ از این نفوذ‌ها باعث تصادف بشود؟

در ماه جولای سال ۲۰۱۵، ۲ هکر حرفه‌ای با نام‌های چارلی میلر و کریس ولسک، تصویر سازی کردند که به چه مقدار هک کردن یک خودرو بدون راننده میتواند خطرناک باشد. برای اینکه آنان این این آسیب پذیری را نمایش دهند، آنان به کد‌های داخلی‌ یک جیپ که به کمک وایرلس به یک کامپیوتر وصل بود نفوذ کردند و توانستند کنترل آن را به دست بگیرند،و قادر شدند که ترمز‌ها را از کار بیندازند. همه اینها از کامپیوتر میلر در ۱۰ مایل دور تر صورت گرفت. چنین حفره امنیتی میتواند ده‌ها هزار خودرو را در سراسر آمریکا به خطر بیندازد

این اقدام باعث شد که شرکت فیات تمام ۱.۴ میلیون جیپ‌ها را تا آخر جولای همان سال جمع کند.

در سال ۲۰۱۴ ، موسسه مهندسی‌ و تکنولوژی hugh boyes اعلام کرد که چگونه ۹۸ درصد از برنامه‌های نوشته شده ناقص دارند. این اقدام باعث شد که شرکت حمل و نقل “راهی‌ به خودرو‌های بدون راننده” در گزارشی بگوید نیاز به یک سیستم دیگر احساس میشود. سیستمی‌ که اجازه دهد در لحظه‌های حمل سایبری راننده هدایت خودرو را بر عهده بگیرد.

برای دستیابی به این هدف ترکیبی‌، شرکت audi تصمیم گرفت که نقشه ساخت ماشین RS۷ را به عنوان یک خودرو بدون راننده اعلام نکند، بلکه از واژه piloted driving استفاده کند. این خودرو ۵۵۰ مایل را از silicon valley تا به لاس وگاس طی‌ کرد، راننده خودرو را به حالت اتوماتیک قرار داد و با دکمه‌ها سیستم را به کار واداشت. اگر راننده در استفاده از دکمه‌ها توقف میکرد، خودرو به حالت اضطراری قرار میگرفت و راننده می‌توانست کنترل را خود بر عهده بگیرد.

این خودرو اوج محاسبه‌ها و توسعه دادن‌های ۱۵ ساله audi در آزمایشگاه‌ها بود که مراحل طبیعی به سمت پارک کردن خودکار و تکنولوژی حسگر‌ها را طی‌ کرد. برای سازندگان خودرو، ائتلاف کردن در مورد تکنولوژی‌های جدید در طراحی‌های استاندارد سنتی‌ کاری متوسط است و خطر روبرو شدن محصول با انتقادات منفی‌ را کاهش میدهد

کارشناسان امنیت در مورد ساخت یک درگاه امن صحبت میکنند که داده این خودرو‌ها در سرویس‌های ابری یا کانال‌های متفاوت محافظت کند. اما مسیری که تکنولوژی می‌پیماید، هکر‌ها نیز می‌‌گذرند. این بزرگ‌ترین چالش صنعت خواهد بود. صنعت باید برای امنیت این خودرو‌ها سرمایه گذاری کلان کند و تمام داده هارا رمز گذاری کند. شرکتی که از پس این حجم بزرگ داده‌ها برآید از پس یک رقابت بر آماده است

بازی سرزنش

چالش‌های بسیاری در راه وجود دارد تا این خودرو‌ها امن و بی‌ خطر شوند. اما کارشناس‌ها به صراحت علم کرده اند که از پس همه مشکلات بر خواهند آمد. شرکت گوگل توجه همه را به آزمایش‌های خودرو خود جلب کرده است. گوگل ادعا می‌کند که در طی‌ ۶ سال امتحان از این خودرو، تنها ۱۲ تصادف جزئی در ۱.۸ میلیون مایل مسافت داشته است. قرار است آزمایش‌های خودرو در مکان‌های مختلف از جمله تگزاس یا انگلستان نیز صورت بگیرد. زیرا هم اکنون تا آوریل این سال نشانه گذاری بعضی‌ از جاده‌ها برای خودرو‌های بدون سرنشین پایان می‌یابد.

چیزی که پیچیده تر است ابعاد اخلاقی است. مثلا خودرو باید بین تصادف کردن با یک کودک در حال دویدن در جاده یا تغییر ناگهانی مسیر و برخورد با یک ساختمان که ممکن است سرنشینان را مجروح کند انتخاب کند. در وضعیت‌های نادر، ما انسان‌ها شاید خودمان را فدا کنیم تا دیگری را نجات دهیم، اما آیا یک خودرو میتواند چنین تصمیمی بگیرد، و اگر توانست چه کسی‌ برای تصادف مقصر است؟

این سوال‌ها باید پرسیده شوند قبل از آنکه این خودرو‌ها بتوانند بخشی از زندگی‌ ما بشوند. در حال حاضر برنامه نویسان باید سیستمی‌ منطقی‌ طراحی کنند که در بعضی‌ موارد تصمیم‌های غیر منطقی‌ بگیرد و بتواند جنبه‌های بین هر تصمیم را پردازش کند. از لحاظه یک انسان راننده، ما این تصمیم‌ها را در هر لحظه نا به خود آگاه میگیریم، اما مدت زیادی باقی‌ مانده که ببینیم آیا این کار توسط یک کامپیوتر آیا قابل انجام هست یا خیر

این مقدار معما‌هایی‌ که صنعت باید با آن‌ها روبرو شود را افزایش میدهد. آیا سازنده به خاطر تصادف برنامه نویسان را مقصر میداند؟ آیا هر کدام از گروه‌ها باید تیم‌ قانونی داشته باشند؟ یا شرکت‌های بیمه سازندگان و مصرف کنندگان را زیر یک قانون حمایت می‌کنند؟

در حال حاضر سوال‌های بسیاری وجود دارد. این یکی‌ از دلیل‌هایی‌ است که سازندگان این خودرو‌ها رابطه نزدیکی‌ با شرکت‌های بیمه شروع کرده اند تا خطر‌های مختلف را با همکاری هم مدیریت کنند. این موردی است که جامع همگام با تکنولوژی در فناوری شتاب می‌گیرد

با تمام حرف‌های زده شده، ما در آینده شاهد عبور روزمره خودرو‌های بدون راننده در خیابان‌ها خواهیم بود. گویا صنعت تمام تصمیم خود را با تمام سازندگان خودرو گرفته است، و هم اکنون داوطلب‌های بسیاری، میلیارد‌ها برای این تکنولوژی سرمایه گذاری میکنند. این هیجان انگیز است، اما چیز‌های زیادی باید در نظر گرفته شوند قبل از آنکه بتوانیم این ماشین‌ها را در جامعه بپذیریم

۵ سال آینده سال‌های بسیار نمایشی خواهند بود. انسان‌ها تغیرات را وقتی‌ در جهت سود رسانی باشد قبول خواهند کرد. همه ما قبول خواهیم کرد

با مجله اینترنتی ویرلن همراه باشد

Leave a Comment