سنسورهای پوشیدنی مترجم

سنسورهای پوشیدنی  (Wearable Sensors )  که می توانند زبان اشاره را به حروف ترجمه کنند

 سنسورهای پوشیدنی روزی خواهند توانست حرکات بدنی به زبان اشاره را تفسیر کرده و به منظور ارائه یک راه حل تکنولوژیک برای مشکلات ارتباطی بین ناشنوایان و کسانی که زبان اشاره را متوجه نمی شوند، به انگلیسی ترجمه نمایند.

مهندسین دانشگاه A&M تگزاس در حال توسعه یک وسیله قابل پوشیدن هستند که می تواند حرکات و فعالیت های ماهیچه ای دست انسان را حس کند.

این دستگاه اینگونه کار می کند: به وسیله دو سنسور مجزا قابلیت درک حرکاتی که یک انسان انجام می دهد را پیدا می کند، یکی که به حرکات مچ دست حساس است و دیگری که یه حرکات ماهیچه ای بازو عکس العمل نشان می دهد. سپس یک برنامه به صورت بی سیم این اطلاعات را دریافت می کند و آنها را به ترجمه انگلیسی تبدیل می نماید. {۱۰ اختراع برتری که جهان را تغییر داد}

پس از تحقیقات اولیه، مهندسان دریافتند که دستگاه هایی که تلاش داشتند زبان اشاره را به متن تبدیل نمایند وجود دارند، اما نه به آن حد از پیچیدگی که آنها به دنبالش بودند. بیشتر تکنولوژی های نامبرده بر پایه دید یا راه حل های دوربین محور بودند، این مطلب را محقق سرپرست تیم پژوهشی عنوان کرد، که استادیار مهندسی زیست پزشکی در دانشگاه A&M تکزاس است.

این طرح های موجود کافی نیستند، چرا که اغلب هنگامی که کسی با زبان اشاره صحبت می کند، از حرکات دست مخلوط با حرکات خاص انگشتان استفاده می کند،. من با خودم فکر کردم که ما باید به دنبال ترکیب سنسورهای حرکتی و فعالیت های عضلات باشیم. جعفری این سخنان را خطاب به علوم زنده گفت، “ایده ما در این مرحله ساختن یک دستگاه پوشیدنی بود.”

محققین یک نمونه اولیه ساختند که می تواند کلماتی را تشخیص بدهد که مردم بیشترین استفاده را در گفتکوهای روزمره شان از آنها می کنند. هنگامی که تیم شروع به گسترش برنامه کرد، مهندسین کلمات بیشتری را که کمتر استفاده می شدند را نیز برای ایجاد یک دامنه لغت قابل توجه به برنامه افزودند.

یکی از اشکالات نمونه اولیه این است که سیستم باید برای پاسخ دادن به هر فردی که وسیله را می پوشد تمرین دیده باشد.

پروسه تمرین شامل پرسش از کاربر است که ضرورتا هر حرکت دست را چند بار انجام دهد یا تکرار کند که کامل شدنش ۳۰ دقیقه طول می کشد. او همچنین گفت؛ اگر من این وسیله را بپوشم و شما نیز آن را بپوشید از آنجا که ساختار ماهیچه ای مان متفاوت است، نتیجه تفاوت خواهد کرد.

اما او فکر می کند که این مشکل تا حد زیادی نتیجه محدودیت های زمانی ای است که تیم در زمان ساخت طرح با آن مواجه بوده است. او اشاره کرد که ساخت این نمونه دو هفته ای و توسط دو نیروی تازه فارغ التحصیل از دانشگاه به اتمام رسید، بنابراین مطمئن است که این وسیله در مراحل بعدی توسعه تکامل بیشتری خواهد یافت و پیشرفته تر خواهد شد.

محققان قصد دارند زمان تمرین دستگاه را کاهش دهند، یا حتی حذف آن را به کلی حذف کنند، به طوری که این دستگاه پوشیدنی به طور اتوماتیک به کاربر پاسخ دهد.

آن دانشمند همچنین می خواهد که اثربخشی سنسورهای سیستم را بهبود بخشد تا دستگاه در گفتگوهای زنده کاربری بهتری داشته باشد. در حال حاضر، وقتی کسی به زبان اشاره حرکاتی انجام می دهد، دستگاه فقط می تواند کلمات را یکی یکی بخواند. هرچند این نحوه واقعی صحبت مردم نیست. او می گوید وقتی ما صحبت می کنیم از تمام کلمات در جمله استفاده می کنیم.

او افزود؛ گذار از یک کلمه به کلمه دیگر بدون وقفه است و در حقیقت بدون درنگ اتفاق می افتد. ما نیاز به ساخت تکنیک های پردازش سیگنالی داریم که به ما در شناسایی و درک یک جمله کامل کمک کنند.

چشم انداز نهایی دانشمندان استفاده از یک تکنولوژی جدید، مثل سنسور پوشیدنی، برای توسعه واسط کاربری خلاق میان انسان و کامپیوتر است. بعنوان مثال، مردم در حال حاضر با استفاده از صفحه کلیدها برای ارائه دستورات به دستگاه های الکترونیک مشکلی ندارند، اما دانشمندان تصور می کنند که تایپ کردن بر روی دستگاه هایی مثل ساعت های هوشمند عملی نیست، چرا که آنها عموما صفحه نمایش های کوچکی دارند.

او گفت: “ما نیاز به داشتن یک “یو آی” یا واسط کاربری جدید داریم و یک روش مخصوص یو آی که به ما برای ارتباط با این دستگاه ها کمک کند.”

“دستگاه هایی مانند(سنسور پوشیدنی)، ممکن است به ما کمک کنند که به آنجا برسیم. این اقدام ممکن است اساسا فدم درست در مسیر درست باشد.”

این پژوهش در موسسه مهندسان برق و الکترونیک (IEEE) ارائه شد.

با مجله اینترنتی ویرلن همراه باشد

رپورتاژ آگهی

نظر شما در مورد این مطلب چیست ؟