تراشه کامپیوتری ای که در ۵ ثانیه خود را نابود می کند

خودتخریبی در ۳٫٫٫٫۲٫٫٫٫٫۱٫ بووووووم!

یک فناوری جدید آمده است که می تواند از راه دور سبب شود تا تراشه های کامپیوتری خودشان را نابود کنند. این روش جدید با استفاده از ویفرهای کامپیوتری سلیکونی به یک قطعه شیشه حرارت دیده متصلند که وقتی حرارت ببینند به قطعات ریز خرد می شوند.

اعمال حرارت می تواند از راه دور توسط یک کنترل از راه دور تحریک شود، که در آینده این تحریک می تواند توسط هرچیزی از وای فای گرفته تا یک فرکانس رادیویی را شامل گردد. گرگوری وایتینگ، یک دانشمند علم مواد و رئیس گروه الکترونیکی ناول که این تراشه را در PRCR یکی از زیرمجموعه های زیراکس تولید کرده است این مطالب را عنوان کرده است.

این تراشه خودنابودگر در انجمن فناوری “ویت وات دارپا” در سنت لوئیس به نمایش گذاشته شد. (تماشای منفجر شدن تراشه خود نابودگر را به هزار قطعه را، از دست ندهید)

وایتینگ اضافه کرد که تکنولوژی جدید می تواند برای بازیافت آسان تر لوازم الکترونیکی، یا کمک به اطمینان از اینکه اطلاعات قطعات الکترونیک به سرقت رفته پخش نمی شوند، کاربرد دارد.

شیشه حرارت دیده

وایتینگ همچنین افزود که تیمش در ابتدا قصد داشت قطعات الکترونیکی خودنابودگری بسازد که بتوانند با محصولات دورریختنی ساخته شوند. او خطاب به “دانش زنده” گفت که محققین ما روش های مختلفی را برای نابودی در نظر گرفتند، از تبخیر تا حل شدن، اما ” ما به این ایده رسیدیم که، ما می توانیم یک تراشه از رده خارج را برداریم و آیا ما می توانیم آنرا بدون عملیات زیاد به آنچه می خواهیم تبدیل کنیم؟

وایتینگ افزود: تیم به این ایده رسید که از شیشه حرارت دیده بعنوان ماده ای با قدرت فوق العاده و درعین حال ایمن استفاده کند. معمولا حرارت دادن شیشه را با سرد کردن لبه هایش شروع می کنند:

قسمت بیرونی شیشه منقبض می شود، و فشار قسمت بیرونی هنگامی که داخلش گرمتر است تنش کششی زیادی ایجاد می کند.اگرچه شیشه محکم تر از حد عادی می شود، اگر یک قسمتش بشکند، تقریبا منفجر خواهد شد، و قطعات ریز زیادی تقسیم می شود.

از آنجا که شیشه هادی ضعیف گرماست، روند حرارت دهی فقط بر روی قطعاتی از شیشه جوابگو است که حداقل ۰٫۰۳ اینچ یعنی حدود ۱ میلی متر ضخامت دارند، در حالی که تولید ذرات کوچک نیاز به مواد نازک تر دارد.

همچنین، وایتینگ می گوید، تیم از یک روش متفاوت بنام تبادل یونی برای حرارت دادن شیشه استفاده نمود. محققین شروع به ساخت یک لایه نازک شیشه که با یون های سدیم یا همان اتم های سدیم باا کمبود یک الکترون، غنی شده بود کردند، سپس آنها شیشه را در محلول داغ نیترات پتاسیم قرار دادند. یون های پتاسیم سپس سعی در مبادله مکان با یون های سدیم می نمایند، اما از آنجا که یون های پتاسیم باید خود را درون ماتریکس سیلیکون جای دهند، این کار فضار زیادی به شیشه وارد می کند.

روش جدید به مردم اجازه می دهد که از یک سو ویفرهای سیلیکونی را مستقیما به شیشه متصل کنند و از سوی دیگر آن دو را در هم بتنند. (تراشه نهایی شبیه یک تکه شیشه با کمی رده های فلزی که در سرتاسرش کشده شده اند می باشد.) برای القا خودکشی به تراشه، تیم تراشه را با یک المنت حرارتی کوچک تحریک می کنند، که سبب یک شوک حرارتی می شود که باعث ایجاد شکستگی در سرتاسر شیشه می شود.

وایتینگ همچنین اشاره کرد، در حال حاضر از شیشه ای با ضخامت ۲۵۰ میکرومتر استفاده می شود، اما به لحاظ نظری، هر سایز شیشه ای قابل استفاده است. (برای مقایسه، یک موی متوسط انسان حدود ۸۰ تا ۱۰۰ میکرومتر ضخامت دارد. علاوه بر این وایتینگ اظهار داشت که هر چیزی از وای فای گرفته تا امواج رادیویی می تواند به تراشه ارسال گردد.

وایتینگ می افزاید، البته در رابطه با تخریب از راه دور، بسیاری افراد ممکن است تعجب کنند: چرا با روش سنتی عمل نکنیم و با پتک به جان دستگاه های الکترونیکی نیفتیم؟ مثلا شما می توانید تلفن تان را به درون یک ظرف آب جوش بیاندازید یا می توانید آن را روی کف زمین خرد کنید، حتی می توانید یک پالس الکتریکی با جریان بالا را برای سوزاندن حافظه استفاده کنید.

اما حتی اگر تمام این روش های سطح پایین و شاید حتی کارا، بیشتر از یک تراشه کامپیوتری خودنابودگر کارآمد باشند، آنها نمی توانند از راه دور عملی شوند. و نیز وایتینگ می افزاید؛ حتی استفاده از اسید هم برای حل کردن شی و یا هر کدام از این روش ها برای از بین بردن کامل اطلاعات روی دستگاه های الکترونیکی در واقع کار بسیار سختی است.

وایتینگ اظهار می دارد که این اطلاعات به شدت قادر به بازیابی توسط افراد هستند، به این دلیل که خیلی اوقات بیت ها که همان واحدهای پایه اطلاعات بر یک تراشه سیلیکونی هستند، دست نخورده باقی می مانند، در مقابل، تراشه خودنابودگر شیشه ای به قطعات بسیار کوچک تقسیم می شوند که باعث می شود در این روش فقط داده پاک نمی شود، بلکه به نوعی بیت ها را نابود می سازد.

وی افزود، برخی از قطعات به قدری ریز می شوند که بسیاری از بیت ها را با هم نابود می سازند. بازسازی داده ها نیاز به کنار هم گذاشتن تمام این قطعات ریز خواهد داشت.

با مجله اینترنتی ویرلن همراه باشد

رپورتاژ آگهی

نظر شما در مورد این مطلب چیست ؟